ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ
Με αγάπη, με πίστη, μ’ ελπίδα
τα πιο ωραία οράματα είδα
να γεννιούνται σε ουράνιο ποταμό
μέσα τους ήσουν εσύ
δίπλα σου ήμουν εγώ
συντροφιά με χιλιάδες αστέρια
και στα χέρια, στα κρίνινα χέρια
εσύ κρατούσες λιβάνι και σμύρνα
κι εγώ κρατούσα χρυσό.
Με αγάπη, με πίστη, μ’ ελπίδα
τα πιο ωραία οράματα είδα
για έναν κόσμο που ζει στο λευκό
μες την πόλη ολοκάθαρο αγέρι
κι οι γυναίκες με κρίνα στο χέρι
στην καρδιά να γεννούν το Χριστό.
Με αγάπη, με πίστη, μ’ ελπίδα
τα πιο ωραία οράματα ζω.
Σε μια χώρα που παράξενα είδα
σ’ έναν κόσμο μακριά από δω.
Κι έτσι τώρα πορεύομαι χρόνια,
κι η πορεία μου μοιάζει αιώνια
σμιλεμένη από γλύπτη καλό.
Με γυρνάει στο ίδιο σημείο
μέχρι όραμα ωραίο να γίνω
βυθισμένο σε ουράνιο ποταμό.
Πρώτη δημοσίευση στο Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλλονιάς "Κέφαλος" on line τον Ιανουάριο του 2020.
ΝΑΙ, ΘΑ ΜΕΙΝΩ.
Σου είπα: « Κοίτα… νομίζω κάτι υπάρχει μεταξύ μας,
να το εξερευνήσω θέλω…»
Μου λες: «Δεν ξέρω…
βαθύ είναι το σκοτάδι κι υποφέρω
κι οι έρωτες ποτάμι που με πνίγει…
Γι' αυτό… δεν ξέρω… .
Αν μείνω, τί ζωή θα δώσω,
δεν ξέρω αν έχω,
μπορεί βαθιά να σε πληγώσω…
Κι αν φύγω, θα πονάω κάθε νύχτα
γιατί έχεις μάτια καθαρά, κορμί σαν κρήνη
τον μέσα μου τον κόσμο θα τον κρίνει
η όμορφη, ατέρμονή σου αλήθεια…
Ζωή πώς θα ξανάβρω άμα φύγεις;
Γι ‘ αυτό… . Δεν ξέρω….».
Σου είπα: « Εντάξει…
Ο κόσμος σου αλλοπρόσαλλος
μα η τάξη θα βρεθεί γοργά
αν θελήσεις ν’ αγαπήσεις…
Μέσα στα μάτια μου αν κοιτάξεις οι φωνές θα πάψουν
κι οι έρωτες φιρμάνι θα υπογράψουν…
Μα πρέπει, αλήθεια, να τολμήσεις,
την όμορφη ζωή μην χαραμίσεις…
Μην την πετάξεις να τη φάνε οι λύκοι
Στην Χώρα των Θαυμάτων η Αλίκη
σε περιμένει, φορτωμένη δώρα.
Λοιπόν… Θα μείνεις ή θα φύγεις;
Η ευκαιρία είναι τώρα».
Κι είπες – πώς το πες - ακόμα το θυμάμαι
«Ναι, θα μείνω…»
Κι η απάντηση σου
-κι ας μην το ‘ξερες ακόμα-
ήταν για μένα ρόδο, ήταν κρίνο
και μοσχομύριζαν οι λέξεις:
"Ναι, θα μείνω..."
Δημοσιεύτηκε στο ΛΕΥΚΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2022 των ΕΚΔΌΣΕΩΝ ΚΕΦΑΛΟΣ και απαγγέλθηκε στο αντίστοιχο Φεστιβάλ.
ΘΑΡΡΟΣ…
«Θα ‘ρθουν στιγμές που θα χρειαστούν θάρρος», μου είπες.
Κι έφυγες - έτσι ξαφνικά, όπως είχες έρθει.
Χύθηκες μέσα σε μια άγνωστη μορφή
ψιθύρισες δυο λόγια
κι έφυγες.
Γνωρίζω - βαθιά μέσα μου -
πως θα ‘ρθουνε στιγμές που θ’ αναρωτιέμαι
πώς βρέθηκε μαζωμένη όλη η δύναμη του κόσμου
μέσα στην καρδιά μου.
Πώς γέμισε ο νους μου
πολεμιστές ακέραιους
εμπειροπόλεμους.
Πώς άνθισε το σώμα μου…
Πώς μέθυσε ο Λόγος μου απ’ το κρασί…
Πώς σκίρτησε η καρδιά
απ’ τις βαθιές σαϊτιές του Έρωτα…
«Θα ‘ρθουν στιγμές που θα χρειαστούν θάρρος», μου είπες.
«Και το θάρρος σου θα ‘ναι το μόνο θάρρος που θα ‘χω…»
Μάρτιος 2022 -δημοσίευση στο έντυπο τεύχος του Λογοτεχνικού Περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ, σελ. 253.
ΦΩΣ
Άνοιξαν πάλι οι Ουρανοί και στάλθηκε το Φως
μες στα ζαφείρια μάτια σου, σαν Ήλιος - Οδηγός.
Τ’ αντίκρισα και μέθυσα από την Άγια Χάρη
τα φίλησα και βρέθηκα πιο πέρα απ΄ το Φεγγάρι.
Τα λόγια που μου μίλησες τα φύλαξα σαν Κρίνα
και στο λαιμό μου τα φορώ να μου θυμίζουν κείνα
τα μυστικά που ψέλλισες χτες βράδυ στ’ όνειρο μου
για τις χιλιάδες μέλισσες που θα βρεθούν εμπρός μου.
Οι φωτεινές οι λέξεις σου μες την καρδιά μου ξίφη
τις μελετήσαν Ουρανοί, τις πεθυμήσανε Λαοί
τις ερωτεύτηκαν Θεοί και γεννηθήκαν Στίχοι…
Οι έννοιες τους αιχμάλωτες,
λιτές, απλές κι ευάλωτες
διαλύουνε τη Λήθη.
Χάνονται μέσα στις ντροπές
κι άλλοτε μοιάζουν προσευχές
που εκτελούν αναγωγές
για οργισμένα πλήθη…
Τώρα που έμαθα πολλά, κινάω γι’ άλλα τόσα…
Μείνε κοντά μου Οδηγέ και μάθε μου τη γλώσσα
την που λαλούν τα Σύμπαντα τα διαμαντοσπαρμένα,
κείνη που ακούνε τα βουνά που μ’ έφεραν σ ’Εσένα…
Δημοσίευση στον ΚΕΦΑΛΟΣ - Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλλονιάς (τεύχος 12ο, Μάϊος -Αύγουστος 2021, σελ. 208-241).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου