9 Ποιήματα - "Εννεπε Μούσα"

 Γιατί;

Γιατί;
Γιατί αρνείσαι;

Δε βλέπεις τις ζωές που σε καλούν
τις χίμαιρες να λησμονήσεις;

Γιατί αρνείσαι;

Αφού το ξέρεις…
της ζωής οι πηγές
στο νου και στην καρδιά σου
έχουνε βρει πατρίδα.

Γιατί αρνείσαι;

Θα δύσουνε οι ήλιοι της αγάπης μου
αν φύγεις.

Γιατί αρνείσαι;
Κάνεις σα να μη γνώρισες ποτέ
τα προμαντέματα των Θεών.

Κι όμως!
Ολοδικά σου είναι…

Γιατί αρνείσαι;

Αφού δεν έχουμε πια χρόνο γι’ αυταπάτες…
Δε βλέπεις;
Οι άνθρωποι βαθιά πονούν,
προσμένουνε τις απαντήσεις
που κατέχεις…

Γιατί, λοιπόν, αρνείσαι;
να γίνεις ότι πάντα ήσουν,
την άγνοια ν’ αφανίσεις;
Τον Θησαυρό
που σου εμπιστεύτηκαν οι Ήλιοι
απλόχερα να δώσεις.

Πες μου, γιατί;
Γιατί αρνείσαι;

Μήπως να λησμονήσεις θες τις απαντήσεις;

Ενώ εσύ…

Εσύ είσαι η ερώτηση
και η απάντηση μαζί.

2. Το Μυστικό του Κόσμου

Το Μυστικό του Κόσμου
δεν το έμαθε κανείς
δε θα το βρεις
σ’ όλου του κόσμου τη φενάκη,
σε πάθη αλόγιστα
σ’ ελπίδα αποφυγής
σ’ άγνωστη χώρα
ή στα χέρια μιας αγάπης.

Το Μυστικό του Κόσμου
ολοκάθαρα θα δεις
όταν διαβείς
τα μέσα σύνορα
πίσω απ’ την αυταπάτη,
σ’ ότι πιο όμορφο σου έμαθε η ζωή
σ’ ότι πιο άσχημο σου γιάτρεψε η αγάπη.

Το Μυστικό του Κόσμου
αλήθεια, θα στο πω,
όταν για σένα πια δεν θα χει σημασία
μέσα στη λύπη σου το γέλιο σου σαν βρεις,
όταν δε θα ‘χεις πια καμία προσδοκία.

Το Μυστικό του Κόσμου
το βαστάνε οι Θεοί
δώρο πανάκριβο σε σύμπαντα σπαρμένο
για λίγους είναι
- δεν το ξέρουν οι πολλοί -
κι ας είναι ολόγυρα απλόχερα δοσμένο.

Το Μυστικό του Κόσμου
το φυλάνε οι λυγμοί
και οι χαρές μέσα στα στήθη το λογιάζουν
φεγγάρια ολόγιομα του στέκονται φρουροί
άνεμοι διώκουν τους μιαρούς, να μην το μάθουν.

Το Μυστικό του Κόσμου
στο ψιθύρισαν κρυφά
κάτι Αρχάγγελοι σταλμένοι από Μένα
να σε βοηθήσει να σταθείς,
να χτίσεις πάλι τα ιερά
όσα ανώφελα γκρεμίστηκαν
απ’ τα πολλά δεινά
κι απ’ όσους θέλησαν βαθιά
όλη η αλήθεια μου
να γίνει ένα ψέμα…

Το Μυστικό του Κόσμου
-σου το λέω - είσαι Εσύ.

Κατάλαβέ το…

Έλα κοντά μου

κι αφουγκράσου τους καιρούς σου.
Όση ομορφιά είναι χτισμένη μες στο νου σου
πιο πέρα ψάχνεις από σένα να τη βρεις.

Δεν θα την βρεις… .

3. Η Αιτία

Για τη σκλαβιά του Έρωτα…
οι νεκροί αψηφούνε τη χίμαιρα
οι λαοί καταργούνε τα σύνορα
κι οι ποντοπόροι τους χάρτες.

Μόνο για τη σκλαβιά του Έρωτα.

Για τίποτα άλλο.

4. Μια στιγμή φόβου…

Ο Φόβος
του Φοίβου ο αδελφός
εν αγνοία του
σπαρταρά στην αγκαλιά μου…

5. Κάλεσμα

Σε καλώ, σε καλώ
σου μιλάω….
με ήχους,
με χρώματα
με ανθρώπους
μ’ εποχές
μ’ εμπειρίες
Σε καλώ…
με αγγίγματα
με λόγια τρυφερά
με ιαχές, με κραυγές
με τραγούδια
με νερά κελαρυστά
με βουνά, με ποτάμια,
με λίμνες και με θάλασσες.
Χαμογελώ σ’ όλες τις χίμαιρες

Κι οι χίμαιρες με την αγάπη μου διαλύονται.

Κι έτσι σε καλώ.

6. Για τους Ποιητές

Αυτοί που αδράχνουν τις ροές του αιθέρα
και στο χαρτί αποτυπώνουν την ύπαρξη
τη γύμνια,
τη φτώχεια,
την οιμωγή,
τα πάθη.

Αυτοί που ψυχανεμίζονται τις χίμαιρες
κι αναρωτιούνται αν θα ήταν σωστό να τις κάψουν
με λόγια πύρινα
με σκέψεις όλο φως.

Αυτοί είναι που δύνανται
να κεντήσουν το χρόνο με κλωστές αθάνατες
στο χώρο να δώσουν πνοή
στη ζωή νόημα
στον έρωτα λύτρωση.

Αυτοί που είναι άσπιλοι
γιατί είναι φτιαγμένοι από φως
είναι μυριάδες
είναι Αγγέλων στρατιές.

Τους ονομάζουν «Ποιητές»
όσοι δε γνωρίζουν τη φύση τους.
Κι όσοι γνωρίζουν σιωπούν,
ευχαριστώντας τον Θεό
για τα πύρινα δώρα Του.

7.  Δεν χρειάστηκα πολλά

Δε χρειάστηκα πολλά για να ζήσω,
μονάχα Πνεύμα.

Για ν’ αγαπήσω χρειάστηκα πολλά:
ένα λουλούδι που ανθίζει,
μια νεροποντή στα μέσα του Αυγούστου,
μια λειτουργία Κυριακάτικη σ’ ένα ξωκλήσι ελληνικό,
ενός πουλιού τιτίβισμα ανοιξιάτικο,
μια θέα πράσινη και μια γαλάζια
στα βουνά της Ηπείρου,
ένα ηλιοβασίλεμα μες το απέραντο γαλάζιο της Μεσογείου
λίγο κόκκινο κρασί σε μια ταβέρνα,
με κάτι φίλους
που πάλι τσακώθηκαν εχθές.

Ένα βλέμμα πόθου
σε δυο μάτια
σκούρα καστανά.

8. Ποιός μπορεί;

Ποιός μπορεί
να πει τ’ ουρανού το χρώμα τί μπόρες προμηνά
και ποιών ψυχών τη μοίρα ονειρεύεται;
Ποιός μπορεί
του φωτός να γίνει μάρτυρας
κι οδηγός των κυνηγημένων από παλιά;

Ποιός μπορεί
να ερμηνεύσει τους πιο σύγχρονους χρησμούς
και ν’ απαντήσει στα φωτεινά μάτια των παιδιών
που ρωτούν καθαρά, χωρίς αιδώ και οίκτο;

Ποιός μπορεί
ν’αρνηθεί τη λαίλαπα
να συνάξει πάλι τους Θεούς της Ελλάδας
τους Ήρωες, τους Στρατηλάτες και τις Ιέρειες των ναών
να φτιάξει ένα στρατό από Πνεύμα
να καταλύσει το σκοτάδι;

Ποιός μπορεί
αν όχι εσύ κι εγώ
σαν ένας Εαυτός
μάνα, πατέρας κι αδελφός μαζί,
αν όχι οι Ποιητές
Πολεμιστές δεινοί στην αόρατη μάχη.

9. Η Αόρατος Παρουσία.

Ανεξάρτητα από Πατρίδα και Θεό,
από φυλή και γλώσσα,
απ’ αγάπη και μίσος,
πορεύεσαι…
και γεύεσαι
γλυκόπικρους καρπούς
από το δέντρο της Γνώσης,
το μόνο εναπομείναν
στον κήπο του Θεού.

Αιώνες τώρα σε συντροφεύω,
στέκομαι σιμά σου
παίρνοντας ανύποπτες μορφές.
Αδελφός και ξένος
πάτριος κι αλλότριος,
στις νικηφόρες μάχες σύντροφος
στις ήττες παρηγορητής πιστός.

Αναμένω,
καρτερικά και με γνώση
τη στιγμή που θα ‘σαι έτοιμος να λάβεις
τα δώρα της χαράς
τα δώρα της ευθύνης
τα άνθη του φωτός
χαμογελώντας πάντα
καθώς ψυχανεμίζεσαι
την Παρουσία μου.

Μαρία Γ. Κουρνέτα

Δημοσιεύτηκαν στο site Έννεπε Μούσα" της συγγραφέως και εκπαιδευτικού Αγγελικής Καραπάνου, τον Ιανουάριο του 2020, μαζί με την μεταφραστική απόδοση στην αγγλική γλώσσα στίχων ενός τραγουδιού του Τενόρου Σταύρου Σαλαμπασόπουλου που μπορείτε να δείτε εδώ.