ANASASMOS ...

Το ποίημα αυτό γράφτηκε αρκετά χρόνια πριν από το 2011 και αποτέλεσε μέρος της πρώτης μορφής της ποιητικής μου συλλογής. Παρέμεινε στη σύνθεσή της μέσα στον χρόνο και συμπεριλήφθηκε και στην πρόσφατα βραβευμένη εκδοχή της, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο "ΕΚΑΤΗ" από την International Art Academy.

Ανήκει στην ενότητα «Έρωτας» και εκφράζει τη διαδρομή από την αμφιβολία και την απώλεια έως την αναγνώριση ενός συναισθήματος που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου. Είναι ένα από τα ποιήματα της συλλογής που διατήρησαν αναλλοίωτη τη θέση τους και έτυχαν ιδιαίτερα θετικής υποδοχής από αναγνώστες και ανθρώπους της τέχνης  και του λόγου.

Στον «Ανασασμό» ο έρωτας δεν παρουσιάζεται ως στιγμιαίο συναίσθημα αλλά ως δύναμη που επιβιώνει του χρόνου, της αμφιβολίας και της απόστασης. Η μουσική, η φωτιά, η θάλασσα και το φως λειτουργούν ως επαναλαμβανόμενα σύμβολα μιας εσωτερικής αναζήτησης που καταλήγει στην αναγνώριση του «Άγιου Έρωτα», μιας μορφής αγάπης που αγγίζει τα όρια του μυστικού και του ιερού.

Ανασασμός

Ωκεανός η μουσική που άκουσα κοντά σου

στα διαμαντένια πέλαγα κατάρτια οι καιροί

ξανακοιτώ το χρόνο μου και βλέπω την φωτιά σου

να σιγοκαίει μέσα μου σαν φλόγα εωθινή.

Στο πρώτο το τραγούδι σου δεν έμαθα τα λόγια

στο δεύτερο η άνοιξη με ξέχασε κι αυτή

στο τρίτο όλη την καρδιά κέρδισε η διχόνοια

στο τέταρτο, αγάπη μου, γεννήθηκες εσύ.

 

Φοβήθηκα το λάθος μου, την οιμωγή του κόσμου

κι έφυγα γι άλλα σύμπαντα, πιο πέρα από το νου

θάρρεψα πως σε ξέχασα, μα ήσουνα σιμά μου

πίσω απ’ την πρώτη τρέλα μου, στο μπλε του ουρανού.

                        

Με μάγεψες σαν όνειρο, σε θώρησα γι’ απάτη

Μα ήσουνα το χρέος μου, κι η πιο μεγάλη αγάπη.

Σαν Έρωτας, σα Θάνατος, σαν Άγιος οδηγός μου

σαν πικραμένος άνεμος που γνώριζε το φως μου.

                                  

Τώρα σε χίλια κύμματα, σε μίση και σε πάθη

σε προσκυνώ, αγάπη μου, δεν είσαι οφθαλμαπάτη

είσαι ο Άγιος Έρωτας, η φλόγα των χαμένωνη πιο μεγάλη θέληση, το σώμα των καμμένων.