Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια ομπρέλα που αγαπούσε την μουσική και όλο ονειρευόταν να χορέψει με τις σταγόνες της βροχής. Ήταν πορτοκαλιά με νότες ζωγραφιστές.
Κάθε βράδυ άκουγε τον αέρα να σφυρίζει σαν μελωδία ένα γύρω στην ατμόσφαιρα κι ονειρευόταν, κι αναρωτιόταν πότε θα έρθει και η δική της στιγμή...
"Θ' ανοίξω, θ' ανοίξω και θα χορέψω με τη βροχή σαν να 'μουνα τραγούδι", έλεγε.
Το φθινόπωρο δεν άργησε να έρθει, τα σύννεφα μαζεύτηκαν και ένα μικρό παιδί την πήρε στα χέρια του για προστασία απ'την βροχή. Σαν έπεσε η πρώτη σταγόνα άνοιξε εκείνη τρυφερά.
Η βροχή της έμοιαζε σαν μελωδία απαλή κι η ομπρέλα τραγουδούσε σιγανά:
"Σαν τις σταγόνες στον άνεμο που όλες χορεύουν μαζί,
έτσι θέλω να 'μαι κι εγώ: νότες, ρυθμός, τραγούδι, μουσική!"
Όμως, ξαφνικά, κάτι μαγικό συνέβη. Η βροχή σταμάτησε!
Απ' τον ουρανό άρχισαν να πέφτουν πολύχρωμα φύλλα που χόρευαν στον αέρα και όχι σταγόνες. Το παιδί ξαφνιάστηκε και άρχισε να γελά από την χαρά του και να τραγουδά μαζί με την ομπρέλα:
"Φύλλα τριγύρω στον αέρα, χορεύουνε γλυκά,
να, μια όμορφη ομπρέλα μ'έχει αγκαλιά."
Η ομπρέλα κατάλαβε πως δεν χρειαζόταν μόνο τη βροχή για να ζήσει τη μουσική της, μα πρώτα απ'όλα την φιλία για να την μοιραστεί. Έγινε η φίλη των παιδιών, που τραγουδούσαν μαζί της κάθε φορά που τα φύλλα και οι στάλες της βροχής έπεφταν, σαν ένα φθινοπωρινό τραγούδι που θα το τραγούδαγε ο άνεμος στα πέρατα του κόσμου και δεν θα τελείωνε ποτέ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου