Αποσπάσματα από την "Λυρίδα"

"...Την έλεγαν Λυρίδα, γιατι η φωνή της έμοιαζε με λύρα θεϊκή και κάθε της τραγούδι, άκουσμα πανάκριβο, ξυπνούσε όλατα στοιχεία της φύσης: τον άνεμο, την βροχή, την γη, την φωτιά. Ένας ρυθμός μοναδικός ακουγόταν που έκανε τα φύλλα των δέντρων να χορεύουν, τα άγρια ζώα να ημερεύουν και τα πουλιά να τραγουδούν. Η Λυρίδα, η Μούσα του δάσους, ζωογονούσε με το τραγούδι της τις καρδιές όλων των πλασμάτων. Και γι' αυτό ξεχωριστά την αγαπούσαν ο ήλιος, το φεγγάρι, τα σύννεφα, τ' αστέρια κι ο ουρανός. ..."

(σελ.13)

"ΛΥΡΙΔΑ, η Μούσα του Τραγουδιού"

"Μια ξεχωριστή, ουράνια παρέα της είχαν δώσει οι Πιερίδες: τις μικρότερες αδελφές της που προστάτευαν τα διαφορετικά στοιχεία της φύσης και συχνά μεταμόρφωνονταν σ' αυτά.

Η Ανθελίς αγαπούσε τα λουλούδια κι έφερνε άνθισμα και σπάνια αρώματα σε κάθε φυτό που άγγιζε με τα μικρά της χέρια. 

Η Θεανείρα και η Κλείδη  προστάτευαν τα νερά και τις πηγές, έκαναν τα ρυάκια να κυλούν πιο γρήγορα και τα ποτάμια να γεμίζουν απ' τα τραγούδια της Λυρίδας. 

Η Ανέμιδα όριζε τους ανέμους του δάσους κι  έφερνε την απαλή αύρα που χάιδευε τα δέντρα και σκορπούσε τα φύλλα. 

Κάθε μια είχε τη δική της μελωδία, μα όλες στην φωνή της Λυρίδας υπάκουγαν και με αυτήν συντονίζονταν.

Η παρέα των νυμφών αγαπούσε τις γιορτές και τα τραγούδια όσο και την σιωπή."

(σελ. 17)

 " Κάποτε ένας Ποιητής χάθηκε σ' αυτήν την μεριά του δάσους, περιπλανώμενος στα μονοπάτια των λέξεων και των στίχων του.

Αναζητούσε την Έμπνευση. 

Είχε ακούσει παλιές ιστορίες πως ήταν προστατευόμενη των Πιερίδων Μουσών σε κάποιο κοντινό του τόπο, ιερή και σπάνια. 

Την συναντούσαν μόνο οι αγνές ψυχές των καλλιτεχνών κι εκείνη τους χάριζε απλόχερα τα δώρα της. 

Μα, αν αυτοί έχαναν τον εαυτό τους, τον σκοπό τους, το εσωτερικό τους μονοπάτι, την αγνότητά τους και υπέκυπταν στην διαφθορά και τις κίβδηλες αξίες του κόσμου, εκείνη τους εγκατέλειπε μεμιάς, μιας και δεν μπορούσε πια ν’ αναπνεύσει  κοντά τους. 

Κι αφήνονταν αυτοί έρμαια της ατεχνίας, να βασανίζονται και να αντλούν ζωή από το σκοτεινό και στείρο ποτάμι της Μίμησης που τίποτα δεν φύτρωνε στις όχθες του ωραίο... " 

(σελ.17)