Πάλι

 

Πάλι πέσαν σκιές, πάλι πέσαν...

Στο κατάρτι της Γης θαρραλέα με δέσαν

Οι Σειρήνες παντού, οι Συντρόφοι αλλού

Κι εγώ μόνη...

Τώρα πια ποιός κρατά το τιμόνι;

Σ’ αγαπούσα πολύ

σ’ωκεανό και σε γη

σε φωνή, σε σιγή, σε αντάρα

Μα ήσουν Φάρος σβηστός

μεθυσμένος Θεός 

σε κατάρα…

Δεν κοιτούσες μακριά

που ήταν όλα χρυσά

μόνο πίσω...

Ακουμπούσες στην Γη 

τρανταζόσουν πολύ 

κι όλα ρίσκο...

Πάλι πέσαν σκιές πάλι πέσαν...

Στο Κατάρτι της Γης θαραλλέα σε δέσαν

οι Σειρήνες παντού, οι Συντρόφοι αλλού

 κι εσύ μόνος...

Τώρα, πες μου, αντέχεται ο πόνος;

Δε με είδες ποτέ; Ξενυχτούσα

Σ' ουρανό και σε γη αντηχούσα

Κάθε δάκρυ πυρσός

Κάθε βλέμμα οδυρμός

Σε ποθούσα...

Να σουν άραγε πού; 

Σε ποια θέα βυθού; 

Σε ποια δάση;

Σου χα πει «πάμε αλλού!»

χωρίς όρια στο νου

δίχως λάθη...

Μα διψούσες πολύ

και δεν ήμουν πηγή

Σ ' είχα χάσει….

Πάλι πέσαν σκιές, πάλι πέσαν...

Στο Κατάρτι της Γης θαραλλέα μας δέσαν

Συμπληγάδες του Νου οι αισθήσεις

είναι ώρα με ζωή να μεθύσεις...

Copyright, Μαρία Κουρνέτα - All rights reserved.

Γράφτηκε κάποτε στα πλαίσια του μαθήματος Συγγραφικής στο Τμήμα της Αγγλικής Φιλολογίας στο ΕΚΠΑ με την Καθηγήτρια Αμερικανικής Λογοτεχνίας & Δημιουργικής Γραφής και Ποιήτρια  Λιάννα Σακελλίου ως διδάσκουσα.