Η Λέξη

 

Ποια είσαι εσύ που ταξιδεύεις μες στους δρόμους,

που αγναντεύεις αλλοπρόσαλλους καιρούς;

Οι ποιητές χλευάζονται για σένα

κι αναπολούνε κάτι γόρδιους δεσμούς.

Ποιά είσαι, Λέξη, κι αφουγκράζεσαι τη νύχτα;

Προσμένεις κάποια απάντηση σε έξαλλα «γιατί;»

Είσαι του έρωτα το φως ή είσαι η πίκρα

που επαναστάτησε επάνω στο χαρτί;

Θα σε σηκώσω να σε βάλω μες στο νου μου

Και με τελείες, θα σε σμίξω, τρυφερές…

Με τα "γιατί" του τόσο ανόητου θυμού μου

και με παράπονα  που ζούνε στις σιωπές…

Ποια είσαι, Λέξη, και με έχεις αχρηστέψει;

και ονειρεύομαι αλλόκοτες στροφές 

σε κάτι ποιήματα 

που τ’ απαγγέλλουν κάποιοι άλλοι

και λέν’ –κεκαλυμμένα-  πως με θες.

Ποια είσαι, Λέξη, και  το νου μου έχεις μαγέψει;

Είσαι Γυναίκα;                                                                               

Είσαι Φλόγα; 

Eίσαι Γη;

Πες μου ποια  είσαι προτού ξημερωθούμε

προτού τον Έρωτα τον σβήσει η φυγή.

Copyright, Μαρία Κουρνέτα