Τρία Ποιήματα στο "ΚΡΥΦΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ/8 - Εκδόσεις "Πνοές Λόγου & Τέχνης"

 

Ποίησις

1. Ποιητική Υμνωδία

Ποίηση,

Δαφνοστεφανωμένη Θεά

των Αθανάτων Πρώτη,

πνοή ταπεινοτάτου ποιμένα,

Θείου Λόγου ζωή,

Γεννιά του Πυρός αειρρέουσσα,

αγάπη είσαι,

φλόγα ερωτική,

δόνηση της Φύσης συμπαντική,

ένωση θεία, υπερτάτη

στον Λόγο του Δασκάλου* μου,

του Πρώτου Ποιητή,

Σε προσκυνώ.

*Εδώ ο Δάσκαλος είναι η προσωποποίηση της εσωτερικής, διάχυτης συνείδησης που βρίσκεται και μέσα σε κάθε άνθρωπο ή  δημιουργική έκφραση. Η γενικότερη απεύθυνση είναι στην ίδια την Ποίηση και στο οντολογικό της βάθος.

2. Η Ποίηση

Η Ποίηση διατηρεί τις επάλξεις της

ωραίες κι ασφαλείς

μέσα σ’ένα κόσμο 

που ‘χει χάσει τον εαυτό του

κι αγωνίζεται να τον βρει.

Είναι δύσκολοι οι καιροί.

Έτσι λένε όλοι.

Μα οι ποιητές γνωρίζουν

πως μέσα στου απείρου τη ροή

το δύσκολο και το εύκολο

είναι απλά μια στιγμή.

Ψάχνω τον Ιερό Δρόμο

να κατεβώ από τα Όρη

ν' ανοιχτώ προς τις θάλασσες

κι οι θάλασσες να γεμίσουν

του φόβου το κενό.

Και μετά να φύγουν οι θάλασσες

και ο χρόνος να φύγει.

Και όλα.

Να μείνω σιωπηλή και ακίνητη

στο Κέντρο του Κόσμου

στο Σημείο της Ζωής.

3. Ποιητική Πορεία

Όποιος κινά με βήματα αργά, διστακτικά,

ν’ ανέβει της Ποίησης το Όρος

είναι ορειβάτης ενθουσιώδης

στους πρόποδες μόνο.

Με μάτια λαμπερά από πόθο

δεν γνωρίζει

πως δεν είναι σαν τα άλλα τούτο το βουνό.

Αργά μαθαίνει ν’ αγαπά τις κακοτράχαλες πλαγιές,

να ξαποσταίνει όταν πρέπει,

να βηματίζει σαν προσκυνητής,

με ταπεινή καρδιά

και να ζητά βοήθεια στα ξωκλήσσια.

Να μάθει να εμπιστεύεται.

Καταλαβαίνει

πόσο είναι ασήμαντα

τα εφόδια του κόσμου

που κουβαλά μαζί του

και τα μοιράζει με χαρά

στα άγρια ζώα

που συναντά στο διάβα του.

Να είναι ανάλαφρος

στην δύσκολη πορεία.

Μαθαίνει ν’αγαπά τη δυσκολία.

Κι οι λέξεις του κάνουν το χατίρι

αποτυπώνονται στο χαρτί

-απλά-

σα να βρήκαν -επιτέλους- την πατρίδα τους.

Μετά από χρόνια -

δεν είναι ούτε στη μέση ακόμα -

και νιώθει μέσα του ν' αναστένεται

 η Κραυγή.

Ότι έχει γράψει τ’ αφανίζει:

σκίζει χαρτιά

που φιλοξένησαν για λίγο μιαν ιδέα:

για τα πουλιά

τα δέντρα

τον άντρα

την γυναίκα

την θάλασσα.

Λέει: δεν είμαι πια Προσκυνητής.

Επαναστάτης είμαι!

Τον Μέσα Κόσμο αρχίζει ν’ αφουγκράζεται,

τον δωρικό, τον αρχαίο,

τον Πρώτο Κόσμο.

Κι αρχίζει να γράφει

πάνω σε πρώϊμα υλικά,

φύλλα καμωμένα από κορμό

με μελάνη από αίμα

όσα κρυφά του διηγούνται

οι μέσα του Μεγάλοι Ποιητές

που θεμελίωσαν τον Κόσμο.

Μαρία Γ. Κουρνέτα 

Δημοσίευση στο ΚΡΥΦΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ/8 - 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ", Νοέμβριος 2024.